X
تبلیغات
IKIU_ChemistryStudent - شناسایی آلکان ها،آلکن ها،آلکین ها،هالیدهای آلیفاتیک،هیدروکربن های آروماتیک،کربوهیدرات ها
IKIU_ChemistryStudent

شناسایی آلکان ها:

 آلكان ها يا پارافين ها (paraffins) به گروهي از هيدروكربورهاي آليفاتيك مي گويند كه تمام آنها كاملاً ازهيدروژن اشباع شده باشد. فرمول كلي آلكان ها (CnH2n+2) است. اين هيدروكربون ها ميل تركيبي چنداني ندارند و به صورتهاي مختلف از گاز تا ذرات مومي ديده ميشوند.

این ترکیبات معمولا به روش های شیمیایی شناسایی می شوند زیرا آنها درشرایط معمول واکنشها  بی  اثر هستند.یافتن روش کارهای مشتق سازی نیز برای هیدروکربن های اشباع مشکل است زیرا این ترکیبات خنثی هستند.جهت شناسایی آلکان ها بهتراست از جدول هایی  که خواص فیزیکی مانند؛نقطه جوش،نقطه ذوب،بررسی فعالیت نوری،ضریب شکست و.... وخواص طیفی مانند:NMRوIR گزارش می کنند را استفاده کرد.قطعه قطعه شدن آلکانها در طیف جرمی پیچیده است .البته برای قطعه قطعه شدن آلکان ها می توان الگوی مشخصی یافت ازجمله اینکه مولکول آلکان هرچه شاخه دارتر باشد قطعه قطعه شدن آن آسان تر می باشد؛بدین ترتیب اطلاعاتی به منظور شناسایی ساختمان آلکان می توان بدست آورد.

خواص فیزیکی آلکانها :

خواص فیزیکی آلکانها ازالگوی خواص فیزیکی متان پیروی می‌کند و با ساختار آلکانها سازگار است. یک مولکول آلکان فقط بوسیله پیوندهای کووالانسی برپا نگه داشته شده است. این پیوندها یا دو اتم از یک نوع را بهم متصل می‌کنند و در نتیجه ، غیر قطبی‌اند، یا دو اتم را که تفاوت الکترونگاتیوی آنها بسیار کم است، به یکدیگر ربط می‌دهند و در نتیجه قطبیت آنها کم است. به علاوه ، این پیوندها به طریقی بسیار متقارن جهت گرفته‌اند، بطوری که این قطبیهای پیوندی نیز یکدیگر را خنثی می‌کنند.

در نتیجه یک مولکول آلکان یا غیر قطبی است یا قطبیت بسیار ضعیفی دارد. نیروهایی که مولکولهای غیر قطبی را گرد هم نگه می‌دارند (نیروهای واندروالسی) ضعیف هستند و گستره بسیار محدودی دارند. این نیروها فقط بین بخشهایی از مولکولهای مختلف که با یکدیگر در تماس نزدیک باشند، یعنی بین سطوح مولکولها ، عمل می‌کنند. بنابراین در یک خانوده معین ، انتظار داریم که هر اندازه مولکول بزرگتر باشد و در نتیجه سطح تماس آنها بیشتر باشد، نیروهای بین مولکولی نیز قوی‌تر باشند.

دمای جوش و ذوب با افزایش شمار اتمهای کربن ، زیاد می‌شود. فرایند جوشیدن و ذوب شدن ، مستلزم فایق آمدن بر نیروهای بین مولکولی در یک مایع و یک جامد است. دمای جوش و دمای ذوب بالا می‌رود، زیرا این نیروهای بین مولکولی با بزرگ شدن مولکولها افزایش می‌یابند.

لازم به ذکراست آلکان ها رابراساس حلالیت در گروه ترکیبات inert(بی اثر)قرارمی دهند.

 

 

شناسایی آلکن ها وآلکین ها:

معرفی آلکن ها: آلکنها ، دسته بزرگی از هیدروکربنها را شامل می شوند که به هیدروکربن های غیر اشباع (unsaturated) موسومند. تعداد هیدروژنهای این ترکیبات ، کمتر از آلکانهای هم کربن است. آلکنها ممکن است یک یا چند پیوند دوگانه مجزا و دور از هم و یا مزدوج داشته باشند.

اتیلن کوچکترین عضو خانوده آلکنها و به فرمول C2H4 می‌باشد که دو اتم هیدروژن کمتر از آلکان هم‌کربن (اتان) دارد.

بطور کلی ، خواص فیزیکی آلکنها مشابه آلکانهاست. آلکنها در حلالهای غیرقطبی مانند اتر ، کلروفرم و دی‌کلرو متان محلول ولی در آب نامحلول می‌باشند و سبکتر از آب نیز می‌باشند. نقطه جوش آلکنها با افزایش تعداد کربنها افزایش می‌یابد. بجز آلکنهای کوچک ، نقطه جوش آلکنها به ازای افزایش یک اتم کربن بین 20 تا 30 درجه سانتی‌گراد افزایش می‌یابد. همانند آلکانها ، شاخه‌دار شدن آلکنها موجب کاهش نقطه جوش می‌شود.

آلکنها اندکی قطبی‌تر از آلکانها هستند این قطبیت اندک در اثر خصلت الکترون دهی و الکترون گیری گروهها ایجاد می‌گردد. وقتی روی آلکنها ، گروههای القایی با قدرت بیشتر قرار می‌گیرد، ممان دو قطبی اندکی افزایش می‌یابد.

_گروه عاملی آلکنها ، پیوند دو گانه کربن _ کربن است. بنابراین ، برای شناسایی یک ترکیب آلکنی ناشناخته ، بایستی نشان داده شود که واکنشهای معمولی پیوند دو گانه کربن _ کربن را انجام می‌دهد. به علت زیاد بودن تعداد این گونه واکنشها ، ممکن است این کار آسان به نظر برسد.

در صورت امکان ، واکنشی را به عنوان آزمون شناسایی انتخاب می‌کنیم که به سرعت و به آسانی قابل انجام باشد و به تغییر قابل مشاهده‌ای منجر شود. آزمونی را برمی‌گزینیم که چند دقیقه وقت و چند لوله آزمایش نیاز داشته باشد، آزمونی که در آن ، رنگی بوجود آید یا از بین برود، یا حبابهای گار متصاعد شود، یا رسوبی تشکیل یا حل گردد.

تجربه شنان داده است که بهترین راه شناسایی یک آلکن ، خاصیت رنگ زدایی آن در محلول برم در تتراکلرید کربن و در محلول سرد ، رقیق و خنثای پرمنگنات است. انجام هر دو آزمون آسان است. در یکی ، رنگ قرمز از بین می‌رود و در دیگری رنگ بنفش جای خود را به دی‌اکسید منگنز قهوه‌ای می‌دهد.

آلکین ها:

آلکین‌ها هیدروکربن هایی هستند که دست کم یک پیوند سه گانه بین دو اتم کربن دارند. از آن‌جا که کوچک‌ترین آلکین که نام ایوپاک آن اتین (C2H2) است، پیشتر به نام استیلن شناخته می‌شده است؛ آلکین‌ها به نام استیلن‌ها یا گروه اسیتیلنی نیز نامیده می‌شوند.

 

روش کار :

 

۰.۱ گرم (۰.۲ میلی لیترمایع ) ازنمونه مورد بررسی به ۲ میلی لیترتترا کلرید کربن اضافه کنید ویک محلول ۵٪ برم در تتراکلریدکربن قطره قطره (همراه با تکان دادن ) به آن اضافه کنید تا اینکه رنگ برم تثبیت شود.

مصرف شدن بیش ازدو قطره محلول برم نشان دهنده واکنش افزایشی یا استخلافی می باشد و بی رنگ شدن با بیش ازدو قطره ازمحلول برم درصورتیکه همراه با آزادشدن گازبرمیدهیدروژن نباشدنشان دهنده واکنش افزایشی می باشد . تقریبا تمام ترکیباتی که ساختارآلکن یا آلکین دارندبه راحتی با برم ترکیب شده آن را بی رنگ می کنند ولی این نتیجه باید با تست پرمنگنات نیز تائیدشود.

نکته:تتراکلریدکربن قطبی است،برم نیز همینطور،در نتیجه این دو دریکدیگرحل می شوندوشرایط انجام واکنش فراهم می گردد.

اشکال و ابهام در شناسایی :

پس از انتخاب بهترین آزمونها برای شناسایی آلکنها ، به پرسش دیگری می‌پردازیم. برم در تتراکلرید کربن را به یک ترکیب ناشناخته آلی اضافه می‌کنیم و فرض کنید رنگ قرمز از بین می‌رود. ازاین پدیده چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟ فقط می‌توان گفت که ماده ناشناس ما با برم ترکیب می‌شود. البته ممکن است یک آلکان باشد.
آگاهی از اینکه نوع معینی از ترکیبها با یک واکنشگر خاص و مشخص واکنش می‌دهند، خودبه‌خود کافی نیست. بلکه بایستی بدانیم کدام ترکیبهای دیگر نیز با این واکنشگر واکنش می‌دهند؟ در این مورد ، ترکیب ناشناس ممکن است یک آلکین هم باشد. همچنین ممکن است هر ترکیب دیگری که به سرعت با برم واکنش جانشینی می‌دهد، باشد. البته در این صورت گاز برمید هیدروژن متصاعد خواهد شد که ساده‌ترین راه تشخیص آن ، دمیدن به درون لوله آزمایش و مشاهده توده ابری تشکیل شده است.

باید گفته شود فنول هاو آنیلین ها نیز با آب برم واکنش داده ورنگ آن را ازبین می برندوعامل ایجاد خطا وپیچیدگی در واکنش هستند.

خواص فیزیکی:بی رنگ شدن محیط انجام واکنش .

تست حلالیت:ماده مورد شناسایی درآب حل نمی شود،درسودنیرحل نمی گردد،سپس به آن اسیدکلریدریک میزنیم.بیشتراولفین ها درگروه N2 قرارمیگیرند.

 

 

خواص شیمیایی:

 بطور کلی دو نوع واکنش در روی آلکنها انجام پذیر می‌باشد. دسته اول آنهایی هستند که در روی پیوند π انجام می‌گیرند و لذا پیوند π از بین می‌رود و پیوندهای جدید تشکیل می‌گردد. واکنشهای دسته دوم ، واکنشهایی هستند که در محلولهای دیگری که ارتباط خاصی با پیوند دوگانه دارند، اتفاق می‌افتند. مثل گروههای آلکیل و یا عوامل دیگری که به کربنهای sp2 متصل می‌باشند.واکنش بالاازدسته اول است.

 

تست یون پرمنگنات ( آزمایش بایر):

روش کار : ۳۰ - ۲۵ میلی گرم از ترکیب را درآب یا استون بدون الکل حل کرده سپس قطره قطره از محلول آبکی ۱٪ پرمنگنات پتاسیم ریخته و خوب هم بزنید . اگر بیش ازیک قطره پرمنگنات به کار رفت ترکیب یا سیرنشده است یا به آسانی اکسیدشونده . اگرنمونه ای به تست آب برم واین تست هردو پاسخ مثبت دهد واکنش برم افزایشی انجام شده و ترکیب مورد نظر می تواند آلکن یا آلکین باشد .

 

 نکته:استون دراین واکنش نقش حلال داردولی انتظار می رودبا برم واکنش داده انول تولیدشود،سپس برمیده گردد.پس استفاده استون درواکنش ما مشکل ایجاد می کند و بهتر است از الکل به عنوان الکل استفاده شود.

 

عامل خطاوپیچیدگی:

رنگ زدایی پرمنگنات ، آلکن بودن ترکیبی را به اثبات نمی‌رساند، بلکه فقط وجود نوعی گروه عاملی اکسید شونده با پرمنگنات را نشان می‌دهد. ترکیب مورد آزمایش ، ممکن است یک آلکن باشد، اما احتمال اینکه آلدئید آلکین یا هر ترکیب دیگری که به سهولت اکسید می‌شود، نیز وجود دارد.

با یک آزمون شناسایی ، به ندرت می‌توان نوع ترکیب مجهول را اثبات کرد. یک آزمون فقط می‌تواند شمار احتمالها را کاهش دهد، به گونه‌ای که با آزمونهای اضافی دیگری ، تصمیم گیری نهایی امکان‌پذیر شود. در نتیجه ، آزمون برم یا پرمنگنات برای تشخیص آلکن از آلکان ، یا آلکن از آلکیل هالید ، یا آلکن از الکل کافی است.

خواص فیزیکی:ایجاد رنگ قهوه ای

 

 روشی دیگر برای شناسایی آلکن :

روش انحلال پذیری آلکنها در اسید سولفوریک سرد و غلیظ نیز مفید است. آزمونی که شمار زیادی از ترکیبها ، شامل مواد اکسیژن‌دار ( که نمکهای انحلال‌پذیر اکسونیوم تولید می‌کنند.) و ترکیباتی که به آسانی سولفوردار می‌شوند، به ؟آن پاسخ مثبت می‌دهند. آلکانها یا آلکیل هالیدها در اسید سولفوریک سرد و غلیظ حل نمی‌شوند. سیکلوپروپان به آسانی در اسید سولفوریک غلیظ حل می‌شود، اما بوسیله پرمنگنات اکسیده نمی‌شود.

الکلها و اترها نیز در اسید سولفوریک حل می‌شوند، اما با استفاده از پاسخ منفی این ترکیبها به آزمون برم در تتراکلرید کربن و آزمون با ید ، می‌توان آنها را از آلکنها تشخیص داد، البته به شرطی که بوسیله ناخالصیها گمراه نشویم. الکلهای نوع اول و نوع دوم بوسیله ایندرید کرومیک ، ، در اسید سولفوریک آبی اکسید می‌شود. طی دو ثانیه محلول نارنجی شفاف به رنگ آبی مایل به سبز در آمده و سپس مات می‌شود.

الکلهای نوع سوم ، اترها و آلکنها به این آزمون پاسخ مثبت نمی‌دهند. آلدئیدها پاسخ مثبت می‌دهند، اما با روشهای دیگری تشخیص داده می‌شوند..

 

 

شناسایی هالیدهای آلیفاتیک:

1)تست بایلشتن:این تست برای حضور هالوژن در بسیاری از ترکیبات آلی می باشد.در این آزمایش نمونه در کنار اکسید مس روی شعله گرفته می شود و هالید مس تشکیل شده به دلیل فراربودن،رنگ شعله را سبز مایل به آبی می کند.

 

 

 از مزيت هاي اين روش به روش هاي ساده شناسايي ديگر مي توان به قدرت تشخيص عنصر در ترکيب در حالت هاي کمپلکس هاي پايدار و ترکيبات مختلف يک عنصر ( مانند کربنات,سولفات,نيترات و ...) اشاره نمود که حسني بزرگ براي شروع تجزيه و شناسايي و کار با يک ترکيب ناشناخته است .

يکي از کمبود هاي اين روش عدم قدرت تشخيص چند طول موج نزديک به هم از نظر چشم است . که امروزه با پيشرفت تکنولوژي و ساخت تجهيزاتي نظير طيف سنج RI يا دستگاه NMR اين کمبود ها جبران شده و از اين روش تنها براي شناسايي مواد بسيار ساده و در سطحي کم استفاده مي گردد. اين در صورتي است که ماده خالص بوده،اشتعال زا نباشد و توليد گاز در هنگام سوختن نکند.

از مزيت هاي اين روش به روش هاي ساده شناسايي ديگر مي توان به قدرت تشخيص عنصر در ترکيب در حالت هاي کمپلکس هاي پايدار و ترکيبات مختلف يک عنصر ( مانند کربنات,سولفات,نيترات و ...) اشاره نمود که حسني بزرگ براي شروع تجزيه و شناسايي و کار با يک ترکيب ناشناخته است .

 

2)تست نیترات نقره الکلی:ترکیبات محلول در آب بلافاصله به این تست جواب مثبت می دهند؛RNH3Xو[ROR]X

ولی ترکیبات نامحلول درآب خودبه سه دسته تقسیم می شوند:

1)آنهایی که عبارتنداز: R3CCl,RI,RCHClOR,RCHBrCH2Br,RCH=CHCH2X

2)آنهایی که با حرارت درنقطه جوش جواب می دهند.مانند:R2CHCl,RCH2Cl,RCHBr2

3)آنهایی که تحت هیچ شرایطی واکنش نمی دهند. مانند وینیل هالیدCH2=CHXوکلروفرم وآریل هالید.

 

 

روش کار:

یك قطره از مجهول در صورتی است كه مایع است و یا 5 قطره از محلول غلیظ اتانولی مجهول اگر به حالت جامد است در لوله آزمایش بریزید و به آن 2 میلی لیتر محلول نیترات نقره اتانولی (2%) اضافه نمایید. چنانچه واكنشی مشاهده نشد، برای پنج دقیقه در دمای معمولی آزمایشگاه قرار دهید. چنانچه تغییری ایجاد نشد محلول را به وسیله حمام بخار حرارت دهید. اگر رسوب تشكیل شد، به مخلوط 2 قطره نیتریك اسید 5% اضافه نمایید و مخلوط كنید و دقت نمایید كه رسوب حل می شود یا خیر؟ اگر حل نشد نمک های نقره ی آلی و اگر حل شد نمک اسیدهای آلی داریم .

لازم به ذکراست این دسته از ترکیبات  درگروه Inert یا بی اثر قرار میگیرند.

 

شناسایی هیدرو کربن های آروماتیک :

تست فریدل کرافتس : روش  کار: ۱/۰ گرم نمونه جامد یا۳/۰ میلی لیتر ازمایع رادر یک لوله ازمایش خشک و تمیز ریخته وبه آن ۲ میلی لیتر کلروفرم اضافه کنید. به اندازه سر اسپاتول کلرید الومینیوم را روی دیواره لوله ازمایش بریزید. تغییر رنگ دیواره نشانه مثبت بودن  ازمایش است.  

بنزن وهمولوگهای ان:نارنجی قرمز

فتانترن:ارغوانی

انتراسن:سبز

نفتالن:آبی

بی فنیل:ارغوانی

 

 

عوامل خطا:

استرهای آروماتیک-کتون هاـ آمین ها وترکیبات دیگر حاوی اکسیژن ونیتروژن نیز ممکن است رنگ های آبی یا سبز ایجاد کنند.

در انجام این تست هم باید :1)در استفاده از reagent  و 2)نحوه انجام آزمایش دقت کرد. اگرALCL3 رطوبت بگیرد  تبدیل به آلومینیم هیدروکسید می شود ودیگر ALCL3 برای واکنش فریدل کرافت اسفاده نمی شودو اکر آن را حرارت دهیم به اکسید آلومینیم  تبدیل می شود.در انجام این تست آب نباید به هیچ وجه وارد شود اگر آب وارد سیستم شود مشکلاتی را ایجاد میکند

پرسش:چرا آلومینیوم کلراید با تمام ماده آلی در تماس نیست؟

علت ایجاد رنگ در این واکنش تولید یونAr3C+ است.اگر مقدار معرف(آلومینیم کلراید)نسبت به هیدروکربن آروماتیک بسیار زیاد باشد آنوقت قادر خواهیم بود این ذره رنگی را ببینیم.

Ar2CHCl+AlCl3 ------------------àAr2C+H + AlCl4

AR3CH+Ar2C+H --------------àAr3C+ +Ar2CH2

 

قندها:

کربوهیدراتها (هیدرات‌های کربن یا مواد قندی) یکی از انواع مولکول‌های زیستی هستند که از نظر شیمیایی آنها را پلی‌هیدروکسی‌آلدئید یا پلی‌هیدروکسی‌کتون می‌دانند. هیدرات‌های کربن از اتم‌های کربن، هیدروژن و اکسیژن تشکیل شده‌اند. کربوهیدراتهادر بدن بیشتر به عنوان مولکول‌های ذخیره‌کننده انرژی عمل می‌کنند، اما کاربردهای ساختاری و نقش در انتقال پیام و... نیز دارند.

کربوهیدرات‌های خالص شامل اتم‌های کربن، هیدروژن، و اکسیژن هستند با نسبت ملکولی ۱:۲:۱ که فرمول عمومی Cn(H2O)nرا تشکیل می‌دهند. با این وجود، خیلی از کربوهیدرات‌های مهم از این قانون مستثنی هستند (مثل دیوکسی‌ریبوز و گلیسرول که بدین ترتیب آنها را مستقیما نمی‌توان کربوهیدرات خواند.با افزایش طول زنجیر، تعداد کربن‌های با مراکز فضایی افزایش می‌یابند و بدین ترتیب تعداد زیادی دیاسترومر امکانپذیر می‌شوند. قندها ترکیبات پلی هیدروکسی کربونیل اند، از این رو می‌توانند هِمی استال‌های حلقوی پایداری ایجاد کنند، بدین ترتیب ساختارهای اضافی و تنوع شیمیایی برای این ترکیبات پدید می‌آید. قندهای آلدئیدی بصورت آلدوزها طبقه بندی می‌شوند. آنهایی که عامل کتونی دارند، کتوز خوانده می‌شوند. بر اساس طول زنجیر، قندها، تریوز (۳ کربنی)، تتروز (۴ کربنی)، پنتوز (۵ کربنی)، هگزوز (۶ کربنی) و غیره نامیده می‌شوند. از اینرو، ۲ و ۳ - دی هیدروکسی پروپانول (گلیسرآلدئید) یک آلدوتریوز است. در حالی که ۱ و ۳ - دی هیدروکسی پروپانون یک کتوتریوز می‌باشد.

تک‌قندی‌ها

گلوکز، قند خون یا قند انگور (گلایکیس، در فرهنگ یونانی به معنی شیرین) که به دکستروز موسوم است، یک پنتاهیدروکسی هگزانال بوده، از اینرو در خانواده آلدوزهگزوزها جای دارد. گلوکز بصورت طبیعی در بسیاری از میوه‌ها و گیاهان با غلظتی در گستره ٪۰٫۰۸ تا ۰٫۱٪ در خون انسان وجود دارد.

ایزومر کتوهگزوزی گلوکز، فروکتوز است. فروکتوز شیرین‌ترین قند طبیعی است (برخی از قندهای سنتزی شیرین‌ترند). فروکتوز نیز در بسیاری از میوه‌ها (فروکتوز در فرهنگ لاتین به معنی میوه) و در عسل وجود دارد.

قند طبیعی مهم دیگر گالاکتوز است. این قند واحد ساختاری این قند 6 کربنی می‌باشد. فرمول ساده یا تجربی برای همه قندها می‌باشد. این فرمول، هم ارز فرمول هیدرات کربن است. این یکی از دلایلی است که به این دسته از ترکیبات کربوهیدرات گفته می‌شود.

دوقندی‌ها

دی‌ساکارید از تشکیل دو مونوساکارید از طریق تشکیل یک پل اتری (معمول استال) بدست می‌آید. آبکافت دی‌ساکاریدها، منوساکاریدها را دوباره بدست می‌دهد.

مهم ترین دی ساکارید ها عبارتند از:

لاکتوز ( قند شیر ) = گلوکز + گالاکتوز

ساکاروز ( قند و شکر و ... ) = گلوکز + فروکتوز

مالتوز ( قند جوانه جو) = گلوکز + گلوکز

ترهالوز = گلوکز + گلوکز

سلوبیوز ( واحد تشکیل دهنده سلولز ) = گلوکز + گلوکز.[۱]

 پلی‌ساکاریدها

تشکیل اتر بین یک منو و یک دی‌ساکارید یک تری‌ساکارید ایجاد می‌کند و تکرار این فرآیند نهایتا به تولید یک پلیمر طبیعی (پلی‌ساکارید) منجر می‌شود. چنین کربوهیدراتهای پلیمری، تشکیل‌دهنده اسکلت اصلی سلولز و نشاسته هستند. مهم‌ترین پلی‌ساکاریدها شامل:

می‌باشند.

نشاسته کربوهیدرات ذخیره‌ای در گیاهان (سیب زمینی،، نان، برنج و...) است که از بهم پیوستن تک قندی‌ها به اشکال مختلف حاصل می‌شوند و در بدن پس از گوارش مالتوز تبدیل شده و سرانجام به تک‌قندی‌های گلوکز، فروکتوز و گالاکتوز در می‌آیند. این سه تک‌قندی جذب خون شده و پس از عبور از کبد به وسیله گردش خون در سرتاسر بدن پخش می‌گردد.

 

گلیکوژن تنها شکل ذخیره انرژی به صورت قند در بدن انسان است. مقدار ذخیره گلیکوژن در انسان ۳۵۰ گرم است. حدود ۱۰۰ یا ۱۰۸ گرم گلیکوژن در کبد است و بقیه در ماهیچه‌هاست. مقدار ذخیره گلیکوژن در بدن انسان به اندازه این است که نیازهای نصف روز انسان را تأمین می‌کند. بدین صورت که فردی گرسنه‌است و غذا نمی‌خورد، گلیکوژن کبدی، قند خون وی را تأمین می‌کند و گلیکوژن ماهیچه‌ها، نیازهای عضلانی را تأمین می‌کند. زمانی که گرسنگی دوم اتفاق می‌افتد، زمانی است که گلیکوژن کبدی تخلیه شده و گلیکوژن که تحت تأثیر زیمایه (آنزیم) فسفریلاز قرار می‌گیرد گلیکوژن کبدی است نه گلیکوژن ماهیچه.

سلولز نیز پلی‌ساکاریدی است که در گیاهان تولید می‌شود. تفاوت ساختمانی آن با نشاسته این است که در سلولز پیوندهای بتا ۱ به ۴ وجود دارد اما در روده پستانداران آنزیمی برای تجزیه آن وجود ندارد. در روده نشخوار کنندگان سلولز توسط آنزیم سلولاز که توسط باکتری‌های روده‌ای آنها تولید می‌شود تجزیه می‌شود

گسست اکسایشی قندها: واکنشگری که باعث شکستن پیوند C-C می‌شود، پریدیک اسید (HIO۴) است. این ترکیب دی‌الهای مجاور را اکسایش کرده، ترکیبات کربونیل ایجاد می‌شوند. از آنجا که اغلب قندها چندین دی‌ال مجاور دارند، اکسایش با HIO۴مخلوط پیچیده‌ای ایجاد می‌کند. مقدار کافی از اکسنده، زنجیر قند را بطور کامل به ترکیبات یک کربنی تبدیل می‌کند.

از این روش برای شناسایی ساختار قندها استفاده می‌شود. مثلا از مجاورت گلوکز با ۵ اکی والان HIO۴، پنج اکی والان فرمی اسید و ۱ اکی والان فرمالدئید بدست می‌آیند. در اکسایش فروکتوز ایزومری نیز همان مقدار عامل اکسنده مصرف شده، اما محصولات، ۳ اکی والان اسید، ۲ اکی والان آلدئید و یک اکی والان دی‌اکسید هستند.

کربو هیدراتها ترکیباتی هستند که در آب حل میشوند اما در اتر حل نمی شوند بنابراین جز ترکیبات S2 هستند یعنی بعلت گروه های قطبی تنها در ترکیبات قطبی مثل آب حل می شوند  برای شناسایی کربوهیدراتها از تست های زیر استفاده می شود :

1)تست مولیش: کلیه قندها اعم از اکسید کننده ها یا احیا کننده ها به این تست پاسخ مثبت ی دهند که در مجاورت یک اسید انجام می شود در لوله آزمایش یک سیستم دو فازی تشکیل می شود که بین دو فاز یک حلقه بنفش رنگ داریم.لازم به ذکر است معرف مورد استفاده در این واکنش آلفا نفتول در اتانول می باشد.

 

 

خواص فیزیکی:ایجاد حلقه بنفش رنگ

 

۲).تست بارفود :این تست برای تشخیص  منو ساکارید ها از دی ساکا رید ها به کار می رود که یک رسوب قرمز رنگ حاصل می شود که بعلت تولید اکسید مس است .

این تست برای تشخیص مونو ساکاریدها از دی ساکارید ها ی احیا کننده به کار می رود.چنانچه آزمایش احیا قندها در محیط اسید ضعیف صورت گیرد مدت زمان حرارت دادن کنترل شود به علت قدرت احیا کنندگی قوی فقط مونو ساکاریدها به این آزمایش جواب مثبت می دهند.

خواص فیزیکی:ایجاد رسوب قرمز رنگ

 

 ۳/تست بندیکت :این تست برای شناسایی نوع قند به کار می رود قندهای احیا کننده به هین تست پاسخ مثبت می دهند که باعث تغییر رنگ از آبی به سبز می شود

خواص فیزیکی:تغییررنگ از آبی به سبز

عامل خطا: در انجام این تست ها باید از  Reagentها به اندازه استفاده شود استفاده زیاد آن منجر به خطا در انجام آزمایش می شود.

 

استرها :

استرها به عنوان مشتقهاي كربوكسيليك اسيدها مورد بررسي قرار مي گيرند و سنتز آنها با استفاده از كربوكسيليك اسيد و الكل مناسب انجام مي شود. که واکنش در محیط اسیدی انجام می شود

خواص فیزیکی و شیمیایی استرها :

 دمای جوش استرها خیلی پایین تر از دمای جوش اسیدهای مربوطه است چون با استخلاف گروه RO – با HO – امکان ایجاد پیوند هیدروژنی از بین می رود .از این رو مولکول های استر مولکول های ساده ای هستند .                                                                                   

استرها در مقابل گرما پایدارتر از اسیدها هستند . به علت عدم وجود پیوندهای هیدروژنی   استرها در آب کمتر ولی در حلال های آلی بهتر از اسیدها حل می شوند .                           

استرها از بهترین حلال های آلی محسوب می شوند .                                                   

استرها ترکیبات خوشبویی هستند و در اسانس اغلب میوه ها یافت می شوند .

تست مقدماتی :

4 قطره از مایع مجهول را در 3 میلی لیتر آب یا اتانول حل کنید و به آن 3-2 قطره محلول 5% فریک کلراید در آب اضافه کنید . اگر رنگ اولیه معرف تشدید نشود جواب منفی است و می توانیم تست هیدروکسامید انجام دهیم . ولی اگر رنگ نارنجی ، قرمز ، ، آبی ، بنفش ، ارغوانی ، سبز یا قرمز آلبالویی ایجاد شود جواب تست مقدماتی مثبت است و انجام تست هیدروکسامید بی فایده است .

تست هیدروکسامیک وقتی استرها با هیدروکسیل آمین حرارت داده شوند به هیدروکسامیک اسید مربوطه تبدیل می شوند

هیدروکسامیک اسید ها با یون فریک کمپلکسهایی پایدار و رنگی تشکیل می دهند

روش کار :

دو تا سه قطره از استر مايع يا حدود 40 ميلي گرم استر جامد را در مخلوطي از يك ميلي ليتر هيدروكسيل آمين هيدروكلريد 0.5 نرمال (در اتانول 95% حل شده است) و 0.2 ميلي ليتر هيدروكسيد N6 حل كنيد. مخلوط را براي چند دقيقه بجوشانيد. محلول را سرد كنيد و سپس 2 ميلي ليتر هيدروكلريك اسيد يك نرمال به آن اضافه كنيد.

اگر محلول كدر شد، 2 ميلي ليتر اتانول 95% براي زلال شدن به آن بيافزاييد. سپس يك قطره محلول فريك كلريد 5% به آن اضافه نماييد و به رنگي كه ايجاد شده است توجه نماييد. اگر رنگ از بين رفت افزايش فريك كلريد را ادامه دهيد تا رنگ پايدار باقي بماند . رنگ قرمز دليل بر مثبت بودن آزمايش است.

 

عامل خطا:بعضی از ترکیبات با فریک کلراید مستقیما واکنش داده ورنگ قرمز تولید می کنند.به نظور رفع این پیچیدگی ابتدا به نمونه مجهول مقداری فریک کلراید می زنیم اگر بدونوامنش های توضیخ داده شده رنگ قرمز تولید شود نتیجه می گیریم استر نداریم.لازم به ذکر است فنول ها به این تست پاسخ مثبت می دهند.ومی توانند عامل ایحاد پیچیدگی گفته شده باشند.

 MSDS آلومینیوم کلراید:

ماهيت ماده

نام شيميايى :آلومينيوم کلرايد

نامهاى مترادف: محلول آلومينيوم کلرايد، محلول آلومينيوم ترى کلرايد، ترى کلرو آلومينيوم محلول

خانواده شيميايى: آلومينيوم و ترکيبات آن، ترکيبات غيرآلى آلومينيوم، کلرايد

 وزن مولکولى : 133.34 

فرمول شيميايی:AlCl۳

٣- هشدارهاى حفاظتى

ميست ها و پاشش محلول اين ماده مى تواند سبب تحر يک و خوردگى چشم شود، که ميزان صدمات بستگى به

تماس با چشم غلظت و درجه تماس دارد. مواد خورنده مى تواند باعث صدمات پايدار از قبيل کورى ونابينايى درچشم شود.

محلول اين ماده مى تواند سبب تحريکات متوسط تا شديدى در پوست شود که بستگى به غلظت اين ماده ومدت زمان تماس دارد.محلول های رقیق(در حدود 5/2درصد) این ماده سبب تحریک نمی شود.محلول هاى غليظ اکثراً خاصيت خورندگى دارند . که بسته به درجه تماس، مواد خورنده مى توانند سبب زخم ها و اسکارهاى پايدار شوند . بطورکلى، آلومينيوم به عنوان ماده اى که به مقدار بسيار ناچيزى از راه پوست جذب بدن مى شود، عنوان شده است.

تماس با پوست:

محلول آلومينيوم کلرايد خاصيت اسيدى دارد و مى تواند سبب ايجاد زخم هايى در دهان، تهوع، استفراغ، و

بلعيدن و خوردن دردهاى شکمى شود که اين علائم بستگى به غلظت ماده و مقدار خورده شده دارد.

تنفس:

ميست ها و محلول هاى غليظ اين ماده ممکن است سبب تحريک بينى و گلو شود، که بستگى به مقدار اسيديته(مقداراسید هیدرو کلریدریک  حاضر در ماده دارد.)دارد.اگر اين ماده حرارت ببيند،هیدروژن کلرایدکه يک گاز خورنده است، ممکن است متصاعد شود . که بسته به غلظت، هيدروژن کلرايد توانايى تهديد زندگى و سلامتى را به وسيله تجمع مايع درون ريه ها(ادم ريوى)را داراست . اطلاعاتى در موردمواجهه محلول آلومينيوم کلرايد بر روى انسانها و حيوانات در اختيار نمى باشد.لازم به ذکر است  این ماده نمی سوزد.

کمکهاى اوليه:

 در صورت تماس با چشم سريعاً چشم هاى آلوده را با آب ولرم و تميز به مدت ٢٠ الى ٣٠ دقيقه شستشو

دهيد، پلک ها در هنگام شستشو باز نگه داشته شوند . اگر محلول نمک طبيعی( سرم

شستشو)وجود داشت، سريعاً از آن براى شستشو چشم استفاده نمائيد . سریعا مصدوم را نزد پزشک ببرید.

تماس با پوست:

 سريعاً مو ضع آلوده را با مقدار زيادى آب ولرم به مدت ٢٠ الى ٣٠ دقيقه شستشودهيد تا آلودگى برطرف شود . اگر تحريکات پوستى ادامه داشت شستشو را تکرارکنيد. سريعاً فرد مصدوم را به پزشک ببريد.

بلعيدن و خوردن:

هرگز به فردى که بى هوش است يا سطح هوشيارى پائينى دارد، چيزى از راه دهان نخورانيد . هرگز فرد را وادار به استفراغ نکنيد . درصورت هوشيارى فرد،دهان مصدوم را با آب شستشو دهيد و سپس ٢٤٠ تا ٣٠٠ ميلى ليتر آب به وى بخورانيد. درصورت وجود شير، بعد از آب به فرد شير دهيد . اگر استفراغ بصورت طبيعى اتفاق افتاد، دهان مصدوم را شسته و مجدد به وى آب بخورانيد .سريعاً فرد را به پزشک ببريد.

تنفس:

سريعاً منبع مولد آلودگى يا فرد مصدوم را به هواى آزاد ببريد . اگر تنفس فرد به سختى صورت مى گرفت به وى دستگاه اکسيژن پزشکى وصل نمائيد . به فردمصدوم اجازه حرکات غيرضرورى ندهيد. سريعاً مصدوم را به نزد پزشک ببرید. 

اطلاعات پزشکی  :                                                                                                                                        کليه علائم حياتى فرد را به طور مرتب چک نمائيد(فشارخون، ضربان قلب و...) به پزشک يا نزديک ترين مرکز کنترل سموم مراجعه شود

اطفاء حريق:

محلول هاى آلومينيوم کلرايد نمى سوزند و همچنين باعث حمايت و گسترش حريق نمى شوند. محلول هاى غليظ اين ماده در اثر حرارت ديدن باعث توليد گازهيدروژن کلرايد خورنده و اسيد هيدروکلريک مى شوند.

خطر آتش گيرى:

اين ماده نمى سوزد . ولى مى توان از فوم، پودرخشک مواد شيميايى و يا دى اکسيدکربن استفاده کرد . از آب استفاده نشود . درون ظروف حاوى اين ماده آب ريخته نشود.

نحوه مناسب اطفاء:

ساير توضيحات محيط را محدود نمائيد و از فاصله ايمن اقدام به خاموش کردن آتش نمائيد.

حفاظت شخصی:                                          

دستکش هاى حفاظتى در برابر موادشيميايى، لباس هاى سرتاسرى، چکمه و ياحفاظت پوست ساير البسه اى که در مقابل اين ماده مقاوم هستند.

حفاظت چشم:

گوگل هاى ايمنى مخصوص مواد شيميايى . دربعضى مواقع محافظ صورت نيز الزامى است.

 حفاظت بدن:    

دستکش هاى حفاظتى در برابر موادشيميايى، لباس هاى سر تاسرى، چکمه و ياساير البسه اى که در مقابل اين ماده مقاوم هستند . در محيط هاى کارى وجودچشم شور و دوش ايمنى ضرورى است.

- حفاظت محيط:

محيط آلوده را تا پاک نشدن کامل آن محدود نمائيدمحيط را فقط توسط افراد آموزش ديده پاک نمائيد . افرادمى بايست کليه لوازم ايمنى فردى مورد نياز را استفاده نمايند. محيط را تهويه کنيد.

نظافت محيط آلوده:

با مواد ريخته شده هيچگونه تماسى نداشته باشيد . از داخل شدن اين ماده به راه هاى آبى، فاضلاب ومحيطهاى بسته خ وددارى کنيد . جلوى نشت مواد را بطور ايمن نگه داريد . مواد ريخته شده را با خاک، شن،ماسه و ساير موادى که با اين ماده واکنش نمى دهند جمع نمائيد . مايعات ريخته شده را توسط پمپ ياتجهيزات وکيوم کننده جمع کنيد . در ظروف مناسب، دربسته و برچسب دار بريزيد . محيط را با آب شستشودهيد. 

جابجايى و انبار:

دفع ضايعات مواد طبق قوانين محلى، کشورى و منطقه اى عمل نمائيد.دفع بسته بندى شده مواد را در محل هاى مشخص شده دفن کرده يا آنها را تحت روش هاى کنترل شده، بسوزانيد.اين مواد شديداً سمى و مايع خورنده هستند . قبل از حمل و نقل کنترل هاى مهندسى براى اپراتورها و مهيا کردن کليه لوازم ايمنى فردى مورد نياز و استفاده از آنهابسيار مهم است . افرادى که با اين مواد کار مى کنند مى بايست نوع کار با اين موادو خطرات آن را آموزش ببينند . پس از حمل و نقل و کار با اين ماده دست ها رابشوئيد. لباسهاى آلوده را از تن خارج کرده و قبل از استفاده مجدد آنها را کاملاًتميز نمائيد.

احتياطات جابجايى:

درجاى خنک، خشک، با تهويه محيطى مناسب و به دور ازاشعه مستقيم خورشيد وشرايط انباردارى منابع گرمايى انبار شوند.

بسته بندى مناسب درصورت امکان در مقادير کوچک نگه دارى شوند.

مجموعه : نام : آلومينيوم کلرايد

مشخصات فيزيکى و شيميايى :

حالت فيزيکى :مايع

شکل فيزيکى :شفاف

رنگ مايع: بى رنگ تا زرد

بو: بدون بو تا بوى مختصر يا بوى شديد و محرک هيدروژن کلرايد که بستگى به غلظت اين ماده دارد.

حلاليت آب: شديداً با آب واکنش مى دهد.

حلاليت در حلالهاى آلى: اطلاعاتى در دسترس نمى باشد.

دمای ذوب:190 درجه سانتیگراددر5 /2اتمسفر

دماى خود آتشگيرى :مشخص نشده است.

دمای جوش:181درجه سانتیگراد،احتمالا تجزیه می شود.

فشار بخار:1در 100 درجه سانتیگراد

اطلاعات زيست بوم شناختى:

آلومينيوم کلرايد در آب هيدروليز شده و به آلومينيوم هيدروکسيد و

رفتار در محيط زيست:

آلومينيوم به مقدار زيادى جذب خاک شده و سبب افزايش phمى شود.

قابليت تجزيه:

آلومينيوم کلرايد در آب هيدروليز شده و به آلومينيوم هيدروکسيد و اسيد هيدروکلريک تبديل مى شود.

کاربردهای ماده:

اين محلول در گرانول هاى مربوط به ساخت بام و سقف، و تراکم مواد معدنى در تهيه قير مورد

استفاده قرار مى گيرد . همچنين براى بهبودى خاصيت چسبندگى آسفالت، تهيه پيگمانهاى روکش

رنگ، تهيه سيليکاتهاى سديم مورد استفاده است . اين ماده در رنگ گرانول هاى سقف،

غيرحلال سازى مواد، و سخت کردن قالب ها در ريخته گرى، به عنوان تبديل آشغال هاى آب به

صورت توده و لخته مورد استفاده است . همچنين اين م اده در اکثر مواقع به عنوان ماده اى براى

جلوگيرى از عرق و بوى بد مورد استفاده است.

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم آبان 1391ساعت 2:45  توسط Elham Barekati_Mohadese shafie |